กองบรรณาธิการ

26 ธันวาคม 2565 เมื่อวันที่ 23 ธันวาคมที่ผ่านมา สมาคมแม่น้ำเพื่อชีวิต จัดเวทีประชุมตัวแทนชาวประมงกกโขง จาก 6 ชุมชน 3 อำเภอ บ้านดอนที่ บ้านปากอิงใต้ อำเภอเชียงของ บ้านห้วยลึก อำเภอเวียงแก่น บ้านเชียงแสนน้อย สบกก สบคำ อำเภอเชียงแสน จำนวน 40 คน...

โปรดปลูกยุติธรรมในหัวใจ หากไม่ ความจริงที่มีอยู่ คือสินค้าก๊อปเกรดเอของปีศาจ หลับตา ฟังเสียงใบเรือสะบัด ฆาตกรกระแอมเพียงครั้ง เหล่าลูกหลานเหล่านั้น ไม่เคยกลับมาพร้อมสำเภาลำเดิม โปรดปลุกความเป็นธรรมในฤดูหนาว ให้พวกเขาตื่นมา ตั้งท่าป่าวร้องในขบวนพาเหรด สู่ยอดสูงสุดบนเนินปลวก กลางป่าจามจุรียักษ์ โปรดจงเป็นเขตแดนแห่งคำสารภาพ หากมีวิญญาณที่เพิ่งตายวันนี้ สำนึกสามัญพอมีอยู่ บอกตนเอง จะจากไปอย่างเงียบงัน หรือฝากร่องรอยแห่งสัจจะ ความจริงแห่งการกดขี่ ชี้หน้าตอบกลับไป ชนชั้นใดคือพวกระยำที่แท้จริง ในหัวใจแห่งสนธยา กลับมา มองยอดที่เพิ่งแตกหน่อในใจ ในเช้าวันถัดไป ขอให้เป็นเช่นที่ควรเป็น ไม่ใช่สินค้าก๊อปเกรดเอของปีศาจ "สินค้าก๊อปเกรดเอของปีศาจ" บทกวีโดย รอนฝัน ตะวันเศร้า ภาพจากนิทรรศการแสดงศิลปนิพนธ์ของนักศึกษา Media Art and Design คณะวิจิตรศิลป์ ชั้นปีที่ 4 มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ WHIPLASH : MADs Pre-degree Exhibition 2021 Lanner เปิดพื้นที่ให้ทุกคนสามารถเป็นส่วนหนึ่งในการขยายพื้นที่การสื่อสารสังคมอย่างมีส่วนร่วม เพื่อร่วมกันส่งเสียงของพวกเราให้ดังขึ้น! เปิดรับต้นฉบับงานสื่อสารทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็น บทความ ความคิดเห็น บทความวิชาการ...

วันที่ 24 ธันวาคม 2565 เวลา 17.00 - 18.12 น. กลุ่มพลเมืองเสมอกัน We, The People จัดกิจกรรม ยืนหยุดทรราชครั้งที่ 35 บริเวณลานท่าแพ จังหวัดเชียงใหม่ กิจกรรม ยืน หยุด ทรราช ยังคงดำเนินมาอย่างต่อเนื่อง โดยในสัปดาห์นี้ก็เป็นสัปดาห์ที่ 35...

24 ธันวาคม 2565 เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน 2565 มีการจัดเสวนาวิชาการ "การศึกษาไทยใต้เงาปฏิวัติ 2475 : อำนาจ ความรู้ ผู้คน พลเมือง ผ่าน Facebook Live เพจสังคมศึกษา ราชภัฏลำปาง V2 ตั้งแต่เวลา 13.30 - 16.00...

รุ่งแสงสาง... ฉันเดินทางแสวงหาขอบฟ้าใหม่ เหนือทุ่งธารรานร้าวแสนยาวไกล นับแต่ยังเยาว์วัยในครั้งนั้น มีสิ่งหนึ่งซึ่งค้างอยู่กลางอก ความทรงจำเรื้อรกสะทกสั่น รูปเลือนรางทาบทับกับวารวัน ตอกตรึงดั่งเงาฝันอันหม่นมัว คือภาพแม่และฉันคืนวันเก่า ยามสองเราระหกระเหินย่ำเดินทั่ว ฉันเพียงตามแม่ไปใจเต้นรัว แม่บอกว่าอย่ากลัว..บ้านแม่เอง แผ่นดินแม่แม้ขึ้นลงเลียบดงป่า แต่ใครเล่าจะกล้ามาข่มเหง กะเหรี่ยง-ไทใหญ่,รายเรียงรักเสียงเพลง เขาไม่เคยอวดเบ่งเบียดเบียนคน ปากก็ว่าขาก็เดินจนเกินตรอก แม่เร่บอกขายของริมท้องถนน ขนมจ้า จากแม่ปิงหญิงยากจน ต้องอดทน,มีลูกน้อยคอยเลี้ยงดู เดินหลังแม่เช้าสายจวนบ่ายคล้อย มองเมฆลอยลอดไม้ให้หดหู่ แม่พูดซ้ำ,น้ำตาฉันพลันร่วงพรู จิตรับรู้ทุกข์ยากลำบากกาย ความรู้สึกไหววาบ,ราวภาพประทับ ดุจไฟไม่มอดดับ ไม่ลับหาย เสียง “สามัญ” จะร่ำร้องก้องจนตาย ไม่สูญสลาย หากสถิตนิจนิรันดร์ เล่าเรื่องราวเล็กน้อยรอยชีวิต สื่อสารถึงรอยคิดและรอยฝัน เผื่อวันหนึ่งเวลาพรากเราจากกัน สาส์นอักษรยังยืนยัน “อุดมการณ์” ว่านั่นคืองดงามยาม “เทียมเท่า” เพื่อเพื่อนพ้องพี่น้องเราได้สืบสาน ดังปรากฏให้เห็นเช่นตำนาน ของมนุษย์นับแต่กาลอันไกลโพ้น ฉันเดินทางแสวงหาขอบฟ้าใหม่ เมื่อวิญญาณกระจ่างใสไม่พร่ำบ่น เก็บเรื่องเล่าเยาว์วัยไว้สอนตน ว่า “เสรีชน” คือคนกล้าแห่งสามัญ เรื่องเล่าของสามัญชน บทกวีโดย แม่น้ำ เรลลี่ Lanner เปิดพื้นที่ให้ทุกคนสามารถเป็นส่วนหนึ่งในการขยายพื้นที่การสื่อสารสังคมอย่างมีส่วนร่วม เพื่อร่วมกันส่งเสียงของพวกเราให้ดังขึ้น! เปิดรับต้นฉบับงานสื่อสารทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็น บทความ ความคิดเห็น บทความวิชาการ สารคดีเชิงข่าว ความเรียง บทบันทึก เรื่องสั้น บทกวี...