HIGHLIGHT

เจาะประเด็น

Opinion

60 กว่าปีที่รอคอย ขบวนความหวัง รถไฟสายใหม่ เด่นชัย-เชียงราย-เชียงของ คุ้มไหมกับที่หวัง?

เรื่อง: นลินี ค้ากำยาน “เชียงรายจะมีรถไฟแล้ว” ประโยคขายฝันที่ฉันได้ยินตั้งแต่เด็กจนตอนนี้ใกล้จะเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วก็ยังไม่เคยเห็นรถไฟที่ว่านั้นสักที ด้วยภูมิประเทศอันประกอบไปด้วยเทือกเขาสลับซับซ้อน ที่ยากลำบากต่อการก่อสร้างและความคุ้มค่าต่อการลงทุน ทำให้เส้นทางรถไฟสายเหนือของไทยสิ้นสุดอยู่เพียงที่ชานชาลาเชียงใหม่มาอย่างยาวนาน  จากทางรถไฟที่เฝ้ารอมาหลายสิบปี ผู้เฒ่าหลายคนล้มหายตายจากไปทั้งที่ยังไม่ได้เห็นแม้ร่องรอย คำบอกเล่าว่าทางรถไฟจะผ่านบ้านเราแล้ว ประโยคดังกล่าวดูเหมือนจะเป็นจริง หลังสถานที่ต่าง ๆ ที่ใช้เป็นเส้นทางรถไฟทางคู่สายใหม่ เด่นชัย-เชียงราย-เชียงของ เริ่มการก่อสร้าง เปิดที่ดิน พร้อมเกรดปรับพื้นที่โครงการ คู่ขนานกับการเวนคืนที่ดินในขอบเขตโครงการ   เด่นชัย-เชียงราย-เชียงของ เส้นทางรถไฟแห่งอนาคต โครงการก่อสร้างรถไฟทางคู่สายเด่นชัย-เชียงราย-เชียงของ เป็นหนึ่งในโครงการพัฒนาระบบรางภายใต้ยุทธศาสตร์การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านคมนาคมขนส่งของไทย...

ไกลศูนย์กลาง: กลับไปอ่าน “แก้วหยดเดียว” ของศรีดาวเรือง: การตั้งคำถามต่อการไม่มีสวัสดิการของแรงงานไทยเมื่อครึ่งศตวรรษที่แล้ว

เรื่อง: ป.ละม้ายสัน เมื่อต้นเดือนที่ผ่านมามีวันสำคัญของสามัญชนคนธรรมดาที่น้อยนักจะปรากฏได้ในปฏิทิน นั่นคือวันแรงงานสากล หรือเมย์เดย์ (May Day) ผู้เขียนจึงนึกถึงเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งที่ได้ถ่ายทอดชีวิตและน้ำเสียงของแรงงานจากวรรณกรรม แม้ว่าวรรณกรรมชิ้นนี้จะเก่าไปสักหน่อย แต่ก็ยังคงนำพาให้ได้เห็นร่องรอยเคล้าลางบางอย่างที่แช่แข็งและไปไม่ถึงไหนจวบจนปัจจุบัน ในปัจจุบันนี้สิ่งที่เป็นหลักประกันต่อชีวิตของผู้คนโดยเฉพาะเหล่าแรงงานที่แทบไม่มีหลักประกันใด ๆ ในชีวิต นั่นก็คือการตั้งคำถามต่อ ‘สวัสดิการของแรงงาน’ โดยประเด็นนี้มักเป็นเรื่องที่เราพูดคุยอยู่กันอย่างเข้มข้นในปัจจุบัน ผู้เขียนจึงอยากร่วมสนทนากับเขาบ้างผ่านการ “อ่าน” และตีความวรรณกรรมไทยที่มีอายุมากว่า 50...

ชุมชนริมทางรถไฟบุญร่มไทร กระจกสะท้อนความเลื่อมล้ำผ่านความเป็นเมือง

เรื่องและภาพ: ธันยชนก อินทะรังษี ท่ามกลางตึกสูงตั้งตะหง่าน และความวุ่นวายในเมืองหลวง  การขยายตัวของเมืองและการพัฒนาเมือง ก่อให้เกิดประโยชน์ต่อเศรษฐกิจมากมาย แต่นั่นก็ตามมาซึ่งปัญหาทางด้านสังคมเช่นเดียวกัน โดยเฉพาะความเลื่อมล้ำทางรายได้ ความเป็นอยู่ และคุณภาพชีวิตที่ดี เมื่อความเป็นเมืองได้พัฒนาอย่างก้าวกระโดด “โครงการรถไฟความเร็วสูงเชื่อม 3 สนามบิน” จึงเป็นสิ่งที่รัฐพยายามจะพัฒนาเศรษฐกิจขนาดใหญ่ระดับประเทศ และต้องการไล่รื้อพื้นที่ของประชาชน รวมถึงชุมชนริมทางรถไฟ บุญร่มไทรแห่งนี้ โดยไม่สนถึงชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนแม้แต่น้อย...

INTERVIEW

Lanner Joy : พื้นที่อนาคตร่วม ผสานทุกศาสตร์ไว้ในโลกของวันพรุ่งนี้ จินตนาการที่สร้างได้ผ่านจริตของการ “เล่น” และ “ทดลอง” แบบเวฟ ๆ

เรื่องและภาพ: ศุภกานต์ วรินทร์ปราโมทย์ บ่ายแก่ ๆ ส่งท้ายฤดูร้อนในเดือนพฤษภาคม เมื่อเราเดินลัดเลาะเข้าไปในคูเมืองเชียงใหม่โซนวัดพระสิงห์ เข้าไปยังพื้นที่บ้านสวน มีต้นไม้สีเขียว มีชิงช้า และเสียงแจ้ว ๆ ของนักเรียนโรงเรียนมัธยมในรั้วใกล้เคียงคลุ้งอยู่ในบรรยากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝน เราจะได้พบกับ Pa Rang cafe & Art stay ที่ซึ่งเป็นทั้งคาเฟ่ พื้นที่พำนักของศิลปินที่แวะเวียนมายังเมืองแห่งนี้...

“ชาติพันธุ์ก็คือคน” ความฝันกะเบอะดิน

เรื่อง: นลินี ค้ากำยาน ภาพ: ธันยชนก อินทะรังษี “เราเชื่อว่าถ้าชุมชนเข้มแข็ง มีความฝันร่วมกันและยืนยันเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่เอาเหมือง เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้อยู่แล้วเพราะเขาไม่ใช่เจ้าของพื้นที่ เราโดนพูดอยู่เสมอว่าเราสู้เขาไม่ได้หรอก เขาเป็นคนใหญ่คนโต มีเงินมีอำนาจ ที่เขาพูดมามันจริงหมดเลย แต่เราก็เป็นคนที่มีสิทธิ์เหมือนกัน ถึงแม้เราไม่มีอะไร เราก็เป็นคนหนึ่งที่อาศัยอยู่พื้นที่นี้ตั้งแต่เกิด ถ้าเราสามารถปกป้องพื้นที่ตรงนี้ได้ เราก็จะทำ” พรชิตา ฟ้าประทานไพร หรือ ดวง เยาวชนผู้ต่อสู้เพื่อสิทธิชนเผ่าพื้นเมืองกะเหรี่ยงโปว์และการจัดการทรัพยากร จากหมู่บ้านกะเบอะดิน...

Lanner Joy : จากใจผู้สร้างสเปซศิลปะ SOME SPACE ที่อยากเห็นเด็กศิลป์รุ่นใหม่ทำงานที่รักได้โดยไม่ต้องย้ายไปเมืองอื่น

เรื่องและภาพ: ศุภกานต์ วรินทร์ปราโมทย์ เป็นเวลานานแล้วที่ไม่ได้มาเยือนชุมชนควรค่าม้า ฐานทัพของ Addict Art Studio สตูดิโอที่ทำให้เทศกาลศิลปะชุมชนในเชียงใหม่กลายเป็นหมุดหมายประจำปีของใครหลายคน วันนี้เราได้กลับมาอีกครั้งเพื่อพบกับเพื่อนอีกคนหนึ่ง ที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานผ่านงาน Artist Residency เธอคนนี้เพิ่งย้ายมาอยู่เชียงใหม่ได้เพียงสามปีเท่านั้น แต่ทว่ากลับสร้างปรากฎการณ์ไว้มากมายในซีนศิลปะทดลอง  วันนี้เราจะพาทุกคนมารู้จักกับศิลปินและคิวเรเตอร์ “ไอซ์” วิรินสิรี ชมเชย ผู้ก่อตั้ง ผู้เป็นทุกอย่างของ SOME SPACE...

Video & Podcast

spot_img

ศิลปะ-ศิลปิน

Lanner Joy : พื้นที่อนาคตร่วม ผสานทุกศาสตร์ไว้ในโลกของวันพรุ่งนี้ จินตนาการที่สร้างได้ผ่านจริตของการ “เล่น” และ “ทดลอง” แบบเวฟ ๆ

เรื่องและภาพ: ศุภกานต์ วรินทร์ปราโมทย์ บ่ายแก่ ๆ ส่งท้ายฤดูร้อนในเดือนพฤษภาคม เมื่อเราเดินลัดเลาะเข้าไปในคูเมืองเชียงใหม่โซนวัดพระสิงห์ เข้าไปยังพื้นที่บ้านสวน มีต้นไม้สีเขียว มีชิงช้า และเสียงแจ้ว ๆ ของนักเรียนโรงเรียนมัธยมในรั้วใกล้เคียงคลุ้งอยู่ในบรรยากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝน เราจะได้พบกับ Pa Rang cafe & Art stay ที่ซึ่งเป็นทั้งคาเฟ่ พื้นที่พำนักของศิลปินที่แวะเวียนมายังเมืองแห่งนี้ และพื้นที่กิจกรรมรวมตัวของคอมมูนิตี้หลากหลายศาสตร์แขนง ทั้งศิลปะ ดนตรี และแม้กระทั่งการทดลองของ “นักวิทยาศาสตร์บ้า ๆ” ตามที่ “เวฟ” วีรธัช พงษ์เรืองเกียรติ Visual Artist เพื่อนเรา ได้นิยามไว้อย่างติดตลก มารวมตัวกันเพื่อสร้างสรรค์สิ่งประดิษฐ์ประหลาดหลุดโลกอยู่ในที่เดียว ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา บ้านหลังนี้เคยเป็นพื้นที่จัดกิจกรรมที่เรียกว่า LLL CoLaboratory (เหลู้าบ แลบ) อ่านว่า ‘ลาบหลู้เหล้า’ เป็นกิจกรรมที่รวมตัวชาว Biohackers ผู้ที่สนใจด้าน Bioart หรือเรียกตามคำนิยามของผู้จัดคือ “มนุษย์เพี้ยน ๆ จากทั่วโลก” ใช้พื้นที่เป็นห้องทดลองของผู้คนด้วยองค์ความรู้และพลังของ Opensource เราเลยอยากพาทุกคนมาทำความรู้จักกับเพื่อนนักหาทำ ผู้ผสานศาสตร์ ด้วยโลกที่เปิดกว้างแบบ “เวฟ” หนึ่งในผู้ริเริ่มเทศกาลวัฒนธรรมร่วมสมัย คนข้าวยาคู้.ช้างม่อย และผู้ร่วมก่อตั้ง tomorrow.Lab กลุ่มมนุษย์ที่สุมหัวกันในเชียงใหม่ทำอะไรก็ได้ที่หวังจะผสานสองศาสตร์หลักของโลก ได้แก่ศิลปะและวิทยาศาสตร์เข้าด้วยกันเพื่อจินตนาการของ “วันพรุ่งนี้” ร่วมกันกับทุกคนในสังคม เวฟเป็นคนเชียงใหม่โดยกำเนิด...

กาดหมั้ว

Lanner Joy : พื้นที่อนาคตร่วม ผสานทุกศาสตร์ไว้ในโลกของวันพรุ่งนี้ จินตนาการที่สร้างได้ผ่านจริตของการ “เล่น” และ “ทดลอง” แบบเวฟ ๆ

เรื่องและภาพ: ศุภกานต์ วรินทร์ปราโมทย์ บ่ายแก่ ๆ ส่งท้ายฤดูร้อนในเดือนพฤษภาคม เมื่อเราเดินลัดเลาะเข้าไปในคูเมืองเชียงใหม่โซนวัดพระสิงห์ เข้าไปยังพื้นที่บ้านสวน มีต้นไม้สีเขียว มีชิงช้า และเสียงแจ้ว ๆ ของนักเรียนโรงเรียนมัธยมในรั้วใกล้เคียงคลุ้งอยู่ในบรรยากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝน เราจะได้พบกับ Pa Rang cafe & Art stay ที่ซึ่งเป็นทั้งคาเฟ่ พื้นที่พำนักของศิลปินที่แวะเวียนมายังเมืองแห่งนี้ และพื้นที่กิจกรรมรวมตัวของคอมมูนิตี้หลากหลายศาสตร์แขนง ทั้งศิลปะ ดนตรี และแม้กระทั่งการทดลองของ “นักวิทยาศาสตร์บ้า ๆ” ตามที่ “เวฟ” วีรธัช พงษ์เรืองเกียรติ Visual Artist เพื่อนเรา ได้นิยามไว้อย่างติดตลก มารวมตัวกันเพื่อสร้างสรรค์สิ่งประดิษฐ์ประหลาดหลุดโลกอยู่ในที่เดียว ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา บ้านหลังนี้เคยเป็นพื้นที่จัดกิจกรรมที่เรียกว่า LLL CoLaboratory (เหลู้าบ แลบ) อ่านว่า ‘ลาบหลู้เหล้า’ เป็นกิจกรรมที่รวมตัวชาว Biohackers ผู้ที่สนใจด้าน Bioart หรือเรียกตามคำนิยามของผู้จัดคือ “มนุษย์เพี้ยน ๆ จากทั่วโลก” ใช้พื้นที่เป็นห้องทดลองของผู้คนด้วยองค์ความรู้และพลังของ Opensource เราเลยอยากพาทุกคนมาทำความรู้จักกับเพื่อนนักหาทำ ผู้ผสานศาสตร์ ด้วยโลกที่เปิดกว้างแบบ “เวฟ” หนึ่งในผู้ริเริ่มเทศกาลวัฒนธรรมร่วมสมัย คนข้าวยาคู้.ช้างม่อย และผู้ร่วมก่อตั้ง tomorrow.Lab กลุ่มมนุษย์ที่สุมหัวกันในเชียงใหม่ทำอะไรก็ได้ที่หวังจะผสานสองศาสตร์หลักของโลก ได้แก่ศิลปะและวิทยาศาสตร์เข้าด้วยกันเพื่อจินตนาการของ “วันพรุ่งนี้” ร่วมกันกับทุกคนในสังคม เวฟเป็นคนเชียงใหม่โดยกำเนิด...

คนล้านนา

spot_img

LATEST STORY

TAG CLOUD