Tag: กวีเน้อ

Lanner เปิดพื้นที่ให้ทุกคนที่อยากสื่อสาร โดยความคิดเห็นไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ สามารถส่งมาได้ที่ lanner.editor@gmail.com หลังเลิกงานฉันนึกถึงหมอนที่บ้านหมอนลายก้อนเมฆเมฆก้อนนั้นคล้ายมีฝนตลอดเวลาเพราะสีปื้นดำจากน้ำลายบูด แมวหูพับชอบนอนทับและฝันหวานถึงอาหารเม็ดแมวจะฝันถึงฉันบ้างมั้ยนะ ?ขณะฉันยืนทำงานสิบชั่วโมงกว่าโดยไม่มีค่าแรงพิเศษนอกเวลามีแค่มื้อเที่ยงจากปิ่นโตสแตนเลสของนายจ้าง ฉันทำงานซ้ำซากเดินวนในเขาวงกตลังคลังสินค้าคลังสินค้าคงใหญ่ไปเรียกว่าห้องเก็บของใต้บันไดดีกว่า ฉันชอบแค่ช่วงพักเที่ยง…ออกไปสูดอากาศที่สวนป่าหลังอาคารฟังนายจ้างพล่ามเรื่องสงครามที่ไกลออกไปฉันนึกถึงร้านอาหารไทยใหญ่ในซอยห้องเช่าเมื่อเช้าซื้อข้าวฟืนถั่วทอดเดินกินมาถึงโกดังคล้ายว่าฉันได้ยินเรื่องสงครามจากทีวีที่นั่นเช่นกัน ฉันไม่สูบบุหรี่หรอกแค่ปลอดโปร่งเมื่อยืนในที่โล่งมองสนามหญ้ารกและน้ำท่วมขังดอกนางแย้มบานอยู่ตรงมุมนั้นฉันมองไม่เห็นลำต้นของมัน ฉันทำงานซ้ำซากไร้บทสนทนากับลังกระดาษเหงื่อบางหยดซึมหายตรงช่องผู้รับพัสดุชิ้นนี้ถูกตีกลับ - ไม่มีใครอยากรับ ค่าแรงเท่าเดิมโบนัสรายปีร่อยหรอลดลงมีเพียงกับข้าวในปิ่นโตของนายจ้างปริมาณลดลงทุกวันเมื่อวานมีไก่ต้มฟักวันนี้เหลือแค่ฟักพรุ่งนี้คงเหลือแค่ข้าวเปล่า หลังเลิกงานฉันคิดถึงหมอนใบนั้นใบที่มีรอยยุบและมีขนแมวประปรายคล้ายว่าฉันจะจมหลงไปในหลุมหล่มนั้นและไม่อยากโผล่หัวขึ้นมา หากว่าแมวหูพับตัวนั้นไม่ย่ำเดินบนพุงใหญ่กลมของฉันเมื่อเสียงนาฬิกาปลุกแผดไปทั่วห้องและร้องเสียงแหลมเรียกหาอาหารเม็ดฉันไม่นึกอยากโผล่หัวขึ้นมาเลย… ฉันไม่นึกอยากไปทำงานเลยแต่ฉันก็ต้องไปเพื่อตัวฉันครอบครัวที่พรากจากและแมวหูพับตัวนั้น ฉันจึงต้องไปทำงานทุกวัน บทกวีโดย : ปรัชวิชญ์ บุญยะวันตัง Lanner เปิดพื้นที่ให้ทุกคนสามารถเป็นส่วนหนึ่งในการขยายพื้นที่การสื่อสารสังคมอย่างมีส่วนร่วม เพื่อร่วมกันส่งเสียงของพวกเราให้ดังขึ้น! เปิดรับต้นฉบับงานสื่อสารทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็น บทความ ความคิดเห็น บทความวิชาการ สารคดีเชิงข่าว ความเรียง บทบันทึก เรื่องสั้น บทกวี Video Photo-essay...

Lanner เปิดพื้นที่ให้ทุกคนที่อยากสื่อสาร โดยความคิดเห็นไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ สามารถส่งมาได้ที่ lanner.editor@gmail.com ตั้งตนเป็นศาสดา บูชาบูชายัญอุดมการณ์ สาวกประกอบพิธีกรรม ป่าวประกาศว่าข้าก้าวหน้า ขณะแข่งกันเคลื่อนที่ถอยหลัง ย่ำเท้าพาเหรด สวนทางพวกล้าหลัง ขณะทะยานพุ่งไปข้างหน้า ชี้นิ้วด่ากราด ถากถาง ตรงจุดตัดพล่าเลือนมายาคติ ฉกฉวยแย่งชิง เศษเสี้ยวชิ้นเนื้อเปื่อยเน่า ไม่สนใจวิธีการ ศีลธรรม โลกตะวันออก-ตะวันตก ประชาธิปไตย-คอมมิวนิสต์-ฟาสซิสต์-เผด็จการถึงเอไอ ยิ้มเหยียดเย้ย ภาคภูมิใจความก้าวหน้า ปลอมแปลงเลื่อนไหลสวมทับวาทกรรม ล้วนสมมติ ต่างปลอมแปลง ต่างลวงตา ล้วนล่อลวง ผุพัง!!!! พาถอยร่นมาไกลสุดโถงถ้ำดึกบรรค์ ละเลงแป้นพิมพ์สร้างสเตตัส อวดความโก้ด้วยรสนิยมก้าวหน้าคร่ำครึ ทุลักทุเลเล่นไล่จับวาทกรรม ต่างปลอมแปลง เลื่อนไหล ลวงตาล่อลวง บทกวีโดย นลธวัช อ้นขาว — เกิดจังหวัดพัทลุงบริเวณพื้นที่ร่องรอยความขัดแย้งระหว่างประชาชนกับเจ้าหน้าที่รัฐฯ ในสวนหลังบ้านของตาเคยเป็นที่ตั้งฐานของกองทัพไว้สำหรับสังหารประชาชนที่รัฐฯแค่สงสัยว่าเป็นผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์โดยการซ้อมให้น่วมแล้วยัดลงถังน้ำมันสองร้อยลิตรก่อนจุดไฟเผาชาวบ้านทั้งเป็น เติบโตมากับนิตยสารเพลงและดนตรีพังก์ เริ่มรู้จักวรรณกรรมสมัยเป็นนักศึกษาคณะศิลปกรรมมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี ไม่กี่ปีมานี้เริ่มแอบฝึกขีด ๆ...

Lanner เปิดพื้นที่ให้ทุกคนที่อยากสื่อสาร โดยความคิดเห็นไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ สามารถส่งมาได้ที่ lanner.editor@gmail.com หลงลืมความเป็นมนุษย์ หลงลืมความเป็นคน นับเป็นชนิดหนึ่งของการหลงลืมหรือเปล่านะ? ฉันถามตัวเอง คนเราอาจหลงลืมอะไรได้หลายอย่าง นับตั้งแต่ลืมการกระทำเช่นการรูดซิป หลงลืมสิ่งของเอาไว้ที่โรงเรียน ลืมความสัมพันธ์อันหวานชื่นที่เคยมีอยู่เก่าก่อน ค่อย ๆ หลงลืมอดีตอันแสนโหดร้าย ลืมบางสิ่งอย่างที่เคยลืมว่าลืมไปแล้ว แต่หลงลืมความเป็นมนุษย์ … ฉันเริ่มการทดลองในการพยายามหลงลืม ฉันเริ่มจับปืน ออกสู่โลกกว้างไพศาล กราดยิงทุกคนตรงหน้าที่ฉันเห็นเป็นศัตรูอย่างบ้าคลั่ง ลูกเด็กเล็กแดงฉันยิ่งล็อคเป้าหมาย สตรีคนชราฉันยิ่งไม่ละเว้น ฉันพยายามหลงลืม ฉันพยายามหลงลืม ฉันพยายามหลงลืม วันหนึ่ง การทดลองประสบผลสำเร็จ ฉันหลงลืมทุกสิ่งอย่างหมดสิ้นแม้กระทั่งความเป็นมนุษย์ ลืมเลือนความโศกเศร้าเสียใจที่ปะทุในอกอย่างบ้าคลั่งวันนั้นไปจนหมดราวกับไม่เคยเกิดขึ้น แล้วฉันก็ร้องไห้. บทกวีโดย รัฐพล เพชรบดี — ​อดีตอาจารย์สาขาปรัชญาและศาสนา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน ปัจจุบันดำรงสถานะนักเขียนและนักวิชาการอิสระ Lanner เปิดพื้นที่ให้ทุกคนสามารถเป็นส่วนหนึ่งในการขยายพื้นที่การสื่อสารสังคมอย่างมีส่วนร่วม เพื่อร่วมกันส่งเสียงของพวกเราให้ดังขึ้น! เปิดรับต้นฉบับงานสื่อสารทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็น บทความ ความคิดเห็น บทความวิชาการ สารคดีเชิงข่าว ความเรียง บทบันทึก เรื่องสั้น บทกวี Video...

หมดแล้วหรือหนี้กี่ชีวีที่เรียงราย กี่ชีพที่มลาย ในสารธารที่ผ่านมา หมดแล้วหรือหนี้ ที่ยอมพลีในทุกครา กี่หยดกี่น้ำตา ที่บ่าท่วมท้นดวงใจ หมดแล้วหรือหนี้ ที่กดขี่ที่กดใจ หมดแล้วหรืออย่างไร ใครเป็นใครที่ทำกัน หมดแล้ว หมดหรือยัง ที่เคยหวังที่เคยใฝ่ วันนี้เหมือนหมดใจ จากกันไป ไกลเหลือเกิน หมดแล้วหรือหนี้ ที่มี อยู่ในใจ หนี้เลือดหนี้หัวใจ จะจำไว้ตลอดกาล ฯ บทกวีโดย...

ลืมสิ้นแล้วหนี้เลือดเคยแดงเดือดกลางนาครลืมสิ้นกี่ศพมรณ์เคยทอดนอนในหนทาง ลืมเลือนทั้งเดือนปี ความหลังมีก็เลือนราง ลืมเลือนในลายพราง เพราะรวมร่างจนกลืนกลาย ลืมคำลืมน้ำมิตร ไร้ความคิดหมดความหมาย ลืมคำกลืนน้ำลาย เอาตัวขายอมาตยา ลืมแล้วทั้งหมดนี้ สิบสามปีที่สู้มา ลืมแล้วหรือไรว่า ใครสั่งฆ่าพี่น้องเรา ลืมหมดจึงถดถอย ไปซ้ำรอยย้ำแผลเก่า ลืมหมดสมองเบา ลืมเพื่อเขาหรือเพื่อใคร บทกวีโดย ชาด ไพร่พันธุ์ Lanner เปิดพื้นที่ให้ทุกคนสามารถเป็นส่วนหนึ่งในการขยายพื้นที่การสื่อสารสังคมอย่างมีส่วนร่วม เพื่อร่วมกันส่งเสียงของพวกเราให้ดังขึ้น! เปิดรับต้นฉบับงานสื่อสารทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็น บทความ ความคิดเห็น...