Lanner เปิดพื้นที่ให้ทุกคนที่อยากสื่อสาร โดยความคิดเห็นไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ สามารถส่งมาได้ที่ lanner.editor@gmail.com
หลังเลิกงาน
ฉันนึกถึงหมอนที่บ้าน
หมอนลายก้อนเมฆ
เมฆก้อนนั้นคล้ายมีฝนตลอดเวลา
เพราะสีปื้นดำจากน้ำลายบูด
แมวหูพับชอบนอนทับ
และฝันหวานถึงอาหารเม็ด
แมวจะฝันถึงฉันบ้างมั้ยนะ ?
ขณะฉันยืนทำงานสิบชั่วโมงกว่า
โดยไม่มีค่าแรงพิเศษนอกเวลา
มีแค่มื้อเที่ยงจากปิ่นโตสแตนเลสของนายจ้าง
ฉันทำงานซ้ำซาก
เดินวนในเขาวงกตลังคลังสินค้า
คลังสินค้าคงใหญ่ไป
เรียกว่าห้องเก็บของใต้บันไดดีกว่า
ฉันชอบแค่ช่วงพักเที่ยง…
ออกไปสูดอากาศที่สวนป่าหลังอาคาร
ฟังนายจ้างพล่ามเรื่องสงครามที่ไกลออกไป
ฉันนึกถึงร้านอาหารไทยใหญ่ในซอยห้องเช่า
เมื่อเช้าซื้อข้าวฟืนถั่วทอดเดินกินมาถึงโกดัง
คล้ายว่าฉันได้ยินเรื่องสงครามจากทีวีที่นั่นเช่นกัน
ฉันไม่สูบบุหรี่หรอก
แค่ปลอดโปร่งเมื่อยืนในที่โล่ง
มองสนามหญ้ารกและน้ำท่วมขัง
ดอกนางแย้มบานอยู่ตรงมุมนั้น
ฉันมองไม่เห็นลำต้นของมัน
ฉันทำงานซ้ำซาก
ไร้บทสนทนากับลังกระดาษ
เหงื่อบางหยดซึมหายตรงช่องผู้รับ
พัสดุชิ้นนี้ถูกตีกลับ – ไม่มีใครอยากรับ
ค่าแรงเท่าเดิม
โบนัสรายปีร่อยหรอลดลง
มีเพียงกับข้าวในปิ่นโตของนายจ้าง
ปริมาณลดลงทุกวัน
เมื่อวานมีไก่ต้มฟัก
วันนี้เหลือแค่ฟัก
พรุ่งนี้คงเหลือแค่ข้าวเปล่า
หลังเลิกงาน
ฉันคิดถึง
หมอนใบนั้น
ใบที่มีรอยยุบ
และมีขนแมวประปราย
คล้ายว่าฉันจะจม
หลงไปในหลุมหล่มนั้น
และไม่อยากโผล่หัวขึ้นมา
หากว่าแมวหูพับตัวนั้น
ไม่ย่ำเดินบนพุงใหญ่กลมของฉัน
เมื่อเสียงนาฬิกาปลุกแผดไปทั่วห้อง
และร้องเสียงแหลมเรียกหาอาหารเม็ด
ฉันไม่นึกอยากโผล่หัวขึ้นมาเลย…
ฉันไม่นึกอยากไปทำงานเลย
แต่ฉันก็ต้องไป
เพื่อตัวฉัน
ครอบครัวที่พรากจาก
และแมวหูพับตัวนั้น
ฉันจึงต้องไปทำงาน
ทุกวัน
บทกวีโดย : ปรัชวิชญ์ บุญยะวันตัง
Lanner เปิดพื้นที่ให้ทุกคนสามารถเป็นส่วนหนึ่งในการขยายพื้นที่การสื่อสารสังคมอย่างมีส่วนร่วม เพื่อร่วมกันส่งเสียงของพวกเราให้ดังขึ้น! เปิดรับต้นฉบับงานสื่อสารทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็น บทความ ความคิดเห็น บทความวิชาการ สารคดีเชิงข่าว ความเรียง บทบันทึก เรื่องสั้น บทกวี Video Photo-essay และงานสื่อสารอื่นๆ ที่บอกเล่าเรื่องราวและประเด็นทางสังคมในพื้นที่ภาคเหนือและประเด็นที่เกี่ยวข้อง
มาร่วมกันสร้างพื้นที่สื่อสาร สังคมประชาธิปไตย ชีวิตใหม่ที่ดีกว่าไปด้วยกัน
