กองบรรณาธิการ

รัฐประหารเมียนมาในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2021 ได้เติมบาดแผลฉกรรจ์ให้กับประเทศและประชาชนในเมียนมาที่เดิมบอบช้ำจากปัญหาทางการเมืองอย่างยาวนานตั้งแต่เมียนมาได้รับเอกราช โดยเฉพาะความขัดแย้งทางชาติพันธุ์ การปกครองโดยเผด็จการทหาร และการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างร้ายแรง แม้ในช่วงปี 2011-2020 ประเทศเมียนมาเข้าสู่การปฏิรูปทางการเมืองภายใต้รัฐบาลกึ่งประชาธิปไตย แต่เป็นการเปลี่ยนผ่านที่ถูกควบคุมโดยระบอบทหารผ่านรัฐธรรมนูญปี ค.ศ. 2008 ช่วงสิบปีก่อนรัฐประหารจึงมีฉากหน้าเสมือนเป็นประชาธิปไตย แต่ปัญหาทางการเมืองที่สะสมไว้ใต้พรมนั้นรอการปะทุ การสู้รบของกองกำลังติดอาวุธกลุ่มชาติพันธุ์ (Ethnic Armed Organizations หรือ EAOs) ก็ยังดำเนินต่อไปแม้รัฐบาลเมียนมามีกระบวนการเจรจาสันติภาพ การเมืองรวมศูนย์มากขึ้นแทนที่จะมีสหพันธรัฐตามข้อเรียกร้องของกลุ่มชาติพันธุ์...

ช่วงเวลาหนึ่งในปี พ.ศ.2564 ผมเคยได้ไปใช้ชีวิตช่วงสั้นๆ อยู่ในพื้นที่หนึ่งในเขตตำบลพันชาลี อำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก อันเป็นพื้นที่ที่ผู้คนต้องเผชิญกับปัญหา “ไร้กรรมสิทธิ์ในที่ดินทำกิน” ของตน เนื่องจากพื้นที่ดังกล่าวถูกประกาศให้เป็นเขตพื้นที่ป่าสงวน การอ้างกรรมสิทธิ์ในที่ดินทำกินจึงมิอาจทำได้ หลังจากการเดินทางสำรวจพื้นที่ และพูดคุยกับผู้คนในพื้นที่และผู้นำการขับเคลื่อนประเด็นเรื่องที่ทำกิน ผมจึงคิดไม่ตกกับคำถามที่ว่า “ทำไมพื้นที่นี้จึงถูกประกาศได้ว่าเป็นป่าสงวน” ทั้งที่รูปแบบพื้นที่ในเชิงกายภาพและการดำเนินชีวิตของผู้คนไม่ได้ใกล้เคียงกับคำว่าป่าเลย ต่อมาเมื่อต้นปี พ.ศ.2566 ตัวผมพร้อมกับผู้ขับเคลื่อนการแก้ปัญหาไร้กรรมสิทธิ์ในที่ดินก็ได้ไปสนทนาในพอตแคสของช่อง Pud (พูด) ชื่อหัวข้อการสนทนาคือ ป่าสงวนของไทย (สงวนไว้ให้ใคร?) เป็นการพูดคุยเกี่ยวกับปัญหากรรมสิทธิ์ที่ดินทำกินในพื้นที่ป่าสงวน...

ตอบบางคำถามที่น่าสนใจ ก่อนที่เราจะเดินหน้า  มีคำถามบางข้อจากคนสงสัย เช่น หนึ่ง  เหตุใดผู้นำการรื้อฟื้นเวียงเชียงใหม่ในปี พ.ศ. 2339 (ครบรอบวาระ 500 ปีสร้างเมืองเชียงใหม่พญามังรายในปี พ.ศ. 1839) และการนำขบวนกอบกู้ล้านนาโดยเฉพาะเชียงใหม่จากพม่า การระดมสะสมกำลังเตรียมการรื้อฟื้นเมืองเชียงใหม่ซึ่งใช้เวลาราว 20 ปี (พ.ศ. 2319-2339) เวียงป่าซาง ก่อนการกลับรื้อฟื้นเวียงเชียงใหม่ในปี 2339 จึงเป็นฝีมือการนำของพญากาวิละ ซึ่งเป็นคนลำปาง แต่เหตุใดจึงไม่มีผู้นำคนเชียงใหม่มาดำเนินการนี้ คำตอบคือ มีผู้นำชาวเชียงใหม่คือ...

ระบบขนส่งสาธารณะที่ไม่เพียงพอในจังหวัดเชียงใหม่ เป็นประเด็นปัญหาที่ถูกพูดถึงอยู่ทุกวาระ ในสถานการณ์ปัจจุบันยิ่งต้องให้ความสนใจอย่างมาก เนื่องจากจำนวนของประชากร นักท่องเที่ยวและนักศึกษาที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ซึ่งตามมาด้วยผลกระทบด้านการจราจรติดขัด มลภาวะทางอากาศ รวมไปถึงอุบัติเหตุ ล้วนส่งผลต่อคุณภาพชีวิตพื้นฐานที่มนุษย์พึงได้รับ ดังนั้นการพัฒนาระบบรถสาธารณะเป็นสิ่งที่สำคัญที่มองข้ามไม่ได้ วิชญ์รัตน์ สร้อยฉวี นักศึกษามหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (มช.) ได้ออกมาแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับประเด็นดังกล่าวว่า เชียงใหม่เป็นเมืองใหญ่อันดับ 2 ของประเทศไทย มีประชากรราว 1.76 ล้านคน มากเป็นอันดับ 5 ของประเทศ  แต่ในแง่ของระบบขนส่งสาธารณะนั้น...

“จงสู้จนสุดใจขาดดิ้น เพื่อมหาวิทยาลัยแห่งลานนาไทย” ถ้อยคำที่แสดงถึงปรารถนาอันแรงกล้าของประชาชนชาวจังหวัดเชียงใหม่ และจังหวัดใกล้เคียงที่ปรากฏในหนังสือพิมพ์คนเมือง หนึ่งในแรงผลักดันสำคัญที่ทำให้เกิดการก่อตั้ง ‘มหาวิทยาลัยเชียงใหม่’ หรือ ‘มช.’ มหาวิทยาลัยภูมิภาคแห่งแรกของประเทศไทยในพ.ศ. 2507 มาถึงวันนี้ก็มีอายุครบ 60 ปีเต็ม ย่างก้าวเข้าสู่ทศวรรษใหม่ ล้วนมากไปด้วยความทรงจำรายทางมากมาย หากลองทบทวนเรื่องราวตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน มหาวิทยาลัยเชียงใหม่เต็มไปด้วยเรื่องราวหลากมุมที่น่าบันทึกและติดตาม แม้จะเป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็ก ๆ ที่บันทึกเพียงวาระนี้ได้ไม่หมด แต่ก็ยังเฝ้ารอให้ผู้คนมากหน้าหลายตาที่มีความทรงจำร่วมกับที่นี่มาร่วมต่อเติม ระลอกคลื่นทั้งสาม ความปรารถนา ความสำเร็จ ย้อนกลับไปเมื่อพ.ศ. 2484 สมัยที่จอมพล ป....