กองบรรณาธิการ

เรียบเรียง: กองบรรณาธิการ ความตื่นตัวทางการเมืองของประชาชนในช่วง 14 ตุลาคม 2516 ไม่ได้จำกัดอยู่แค่กรุงเทพมหานครแต่เพียงเท่านั้น เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญของการเมืองไทย ที่ประชาชนก้าวออกมาต่อต้านอำนาจของเผด็จการที่ปกครองประเทศเป็นเวลาร่วม 15 ปี นับตั้งแต่ จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ทำการรัฐประหารในปี 2501 จนมาถึงการรัฐประหารตนเองของจอมพลถนอม กิตติขจร ในปี 2514 จากจุดเริ่มต้นของการเรียกร้องรัฐธรรมนูญของประชาชน ผ่านการรณรงค์แจกใบปลิวเรียกร้องรัฐธรรมนูญ ซึ่งรัฐบาลจอมพลถนอมได้ตอบโต้ด้วยการจับกุมนักศึกษา ประชาชนทั้งหมด 13 คน...

จากกรณีที่สมาชิกในกลุ่ม “ลูกช้าง มช.” ได้โพสต์ประกาศรับสมัครงาน ร้านอาหารไทย โดยข้อความระบุว่า ตามหาน้องที่สนใจร่วมทีมงานร้านอาหารไทย ที่จะมีลูกค้าเยอะมาก ๆ , ร้านอยู่ใกล้กาดสวนแก้ว, ร้านอาหารไม่ขายแอลกอฺฮอล์, ค่าแรงเริ่มต้นเดือนละ 12,000 บาท, มีอาหารอร่อยเลี้ยงวันละ 2 มื้อ, ทำงาน 10 โมงเช้า - 4 ทุ่ม,...

เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม 2566 ที่สมาคมฝรั่งเศส เชียงใหม่ ​(Alliance Française de Chiang Mai) โดย กลุ่ม A New Burma, Anagat, สมาคมฝรั่งเศส เชียงใหม่ ,คลินิกสุขภาพ (Nway Oo Kyan Mar-Spring...

เราอาจจะรู้จัก “จรัล มโนเพ็ชร” ในฐานะของศิลปินชาวเชียงใหม่ ผู้ยกระดับให้เพลงภาษาคำเมือง จนพัฒนาแนวเพลงที่เราเรียกกันจนติดปากว่า “โฟล์คซองคำเมือง” ที่ส่งผ่านความทรงจำผ่านเสียงเพลงมาร่วม 4 ทศวรรษ แม้บทเพลงส่วนใหญ่ของจรัลจะมุ่งสื่อสารไปที่สภาพแวดล้อม วิถีและบริบทในชีวิตประจำวันที่เกิดขึ้นของคนในพื้นที่ล้านนา แต่ก็มีอยู่ 1 บทเพลงที่จรัลส่งผ่านสำนึกและความรู้สึกที่ท่วมท้นต่อเหตุการณ์ที่รัฐบาลทหารเข้าใช้กำลังในการปราบปรามผู้ชุมนุมเรียกร้องประชาธิปไตยถนนราชดำเนิน ในเวลาก่อนเที่ยงวันของวันที่ 14 ตุลาคม 2516 จนมีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 77 ราย และบาดเจ็บอีกหลายร้อยคน แม้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้เมื่อ 50 ปีที่แล้ว...

Lanner เปิดพื้นที่ให้ทุกคนที่อยากสื่อสาร โดยความคิดเห็นไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ สามารถส่งมาได้ที่ lanner.editor@gmail.com หลงลืมความเป็นมนุษย์ หลงลืมความเป็นคน นับเป็นชนิดหนึ่งของการหลงลืมหรือเปล่านะ? ฉันถามตัวเอง คนเราอาจหลงลืมอะไรได้หลายอย่าง นับตั้งแต่ลืมการกระทำเช่นการรูดซิป หลงลืมสิ่งของเอาไว้ที่โรงเรียน ลืมความสัมพันธ์อันหวานชื่นที่เคยมีอยู่เก่าก่อน ค่อย ๆ หลงลืมอดีตอันแสนโหดร้าย ลืมบางสิ่งอย่างที่เคยลืมว่าลืมไปแล้ว แต่หลงลืมความเป็นมนุษย์ … ฉันเริ่มการทดลองในการพยายามหลงลืม ฉันเริ่มจับปืน ออกสู่โลกกว้างไพศาล กราดยิงทุกคนตรงหน้าที่ฉันเห็นเป็นศัตรูอย่างบ้าคลั่ง ลูกเด็กเล็กแดงฉันยิ่งล็อคเป้าหมาย สตรีคนชราฉันยิ่งไม่ละเว้น ฉันพยายามหลงลืม ฉันพยายามหลงลืม ฉันพยายามหลงลืม วันหนึ่ง การทดลองประสบผลสำเร็จ ฉันหลงลืมทุกสิ่งอย่างหมดสิ้นแม้กระทั่งความเป็นมนุษย์ ลืมเลือนความโศกเศร้าเสียใจที่ปะทุในอกอย่างบ้าคลั่งวันนั้นไปจนหมดราวกับไม่เคยเกิดขึ้น แล้วฉันก็ร้องไห้. บทกวีโดย รัฐพล เพชรบดี — ​อดีตอาจารย์สาขาปรัชญาและศาสนา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน ปัจจุบันดำรงสถานะนักเขียนและนักวิชาการอิสระ Lanner เปิดพื้นที่ให้ทุกคนสามารถเป็นส่วนหนึ่งในการขยายพื้นที่การสื่อสารสังคมอย่างมีส่วนร่วม เพื่อร่วมกันส่งเสียงของพวกเราให้ดังขึ้น! เปิดรับต้นฉบับงานสื่อสารทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็น บทความ ความคิดเห็น บทความวิชาการ สารคดีเชิงข่าว ความเรียง บทบันทึก เรื่องสั้น บทกวี Video...