Lanner Editor

เมื่อวันที่ 4 มีนาคม 2567 เวลา 09.00 – 16.00 น. คณะกรรมาธิการกิจการเด็ก เยาวชน สตรี ผู้สูงอายุ ผู้พิการ กลุ่มชาติพันธุ์ และผู้มีความหลากหลายทางเพศ สภาผู้แทนราษฎร ได้จัดโครงการ “การสร้างองค์ความรู้ในการจัดการไฟป่าให้กับชาติพันธุ์และชนเผ่าพื้นเมือง และข้อจำกัดทางกฎหมาย นโยบายของรัฐ” ณ ชุมชนบ้านกลาง ตำบลบ้านดง...

ชายหนุ่มพูดภาษามลายู หญิงคลุมฮิญาบ เดินขวักไขว่ไปมาสองข้างถนนในซอยรามคำแหง 53 ตัดสลับกับภาพร้านรวงที่ตั้งโต๊ะขายข้าวยำ ขนมจือปุ ขนมเจะเเมะ และรถมอเตอร์ไซค์จอแจสวมป้ายทะเบียนปัตตานี ยะลา หรือนราธิวาส เหล่านี้คือภาพฉากที่สามารถพบเจอได้เป็นปกติทุกครั้งที่เดินทางผ่านไปย่านหน้ามหาวิทยาลัยรามคำแหง สะท้อนตัวตนของพื้นที่แห่งนี้ที่แม้ไม่ต้องป้องปากตะโกนบอกก็รู้ว่าต่างไปจากพื้นที่อื่น ๆ ของกรุงเทพฯ อยู่มาก การก่อตัวของ ‘ชุมชนมลายู’ กลางเมืองกรุงเทพฯ แน่นอนว่าคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เพราะนี่คือผลของปรากฏการณ์หนีทุ่งมุ่งเมืองของเยาวชนสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ หรือเรียกให้ชัดว่านี่คือผลจาก ‘ภาวะแวรุงนายูสมองไหล’ ที่ตัดสินใจพรากจาก ‘ตาเนาะห์อุมมี’ หรือบ้านเกิดเมืองนอน...

“เอาะ มึ โอะเก” เป็นภาษาปกาเกอะญอที่มีความหมายว่า มาร่วมมื้ออาหารอย่างเอร็ดอร่อยด้วยกัน เป็นเหมือนการเชื้อเชิญที่แสนสามัญ นอกจากความหมายดังกล่าวแล้ว ยังเป็นชื่อของกิจกรรม 'Equal space : เอาะ มึ โอะเก' ที่จัดโดย เครือข่ายเยาวชนชาติพันธุ์ภาคเหนือ (คชน.) ร่วมกับ SYSI สมาคมคนรุ่นใหม่กับนวัตกรรมทางสังคม ที่อยาก ‘ร่วมมื้อ’ ชวนเพื่อนเยาวชนชาติพันธุ์กลุ่มต่าง ๆ...

เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2567 บริเวณหน้าร้านขายสินค้า ชุมชนวัดป่าเป้าริมถนนมณีรัตน์ ตำบลศรีภูมิ อำเภอเมืองเชียงใหม่ พบป้ายขอความเห็นใจ อาทิ ค่าเช่าโหดไปโกรธใครมา, ขอความเมตตาอย่าขึ้นค่าเช่าโหด, เมตตาธรรมค้ำจุนโลกไม่มีอยู่จริง, ผู้ว่าช่วยพวกเราด้วย เป็นต้น เรียกร้องขอความเป็นธรรมของชาวบ้านที่เช่าที่ของวัดป่าเป้า หลังเจ้าอาวาสประกาศขึ้นค่าเช่าจากเดือนละ 1,500 บาท เป็น 17,000 บาท จากการสอบถาม นางทองดี (นามสมมุติ)...

23 กุมภาพันธ์ 2567 Micro Galleries ร่วมกับ tomorrow.Lab จัดอีเว้นท์ ‘𝐥𝐢𝐯𝐢𝐧𝐠.𝐜𝐮𝐥𝐭𝐮𝐫𝐞𝐬.𝐟𝐞𝐬𝐭! ศิลปะ. ฟรี. สาธารณะ. มีชีวิต’ นำเสนองานศิลปะในพื้นที่สาธารณะหลายจุดในจังหวัดเชียงใหม่ จัดแสดงในวันที่ 23-24 กุมภาพันธ์ แนวคิดของงานนี้สื่อสารถึง "วัฒนธรรมที่มีชีวิต" งอกเงยจากความสัมพันธ์ของผู้คน สัมพัทธ์กับพื้นที่ทั้งสาธารณะและไม่สาธารณะ ที่ชิ้นส่วนแห่งวัฒนธรรม ถูกบ่มเพาะและเติบโตอย่างเป็นธรรมชาติผ่านความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนและเมือง บ่อยครั้งวัฒนธรรมเหล่านี้ไม่เคยถูกพูดถึงที่ไหน ไม่มีให้เห็นในทีวี...