Tag: กวีเน้อ

สิ้นปีแห่งการไม่ปิดบังใดๆ

บทกวีโดย รอนฝัน  ตะวันเศร้า ฉันอาจล้มเหลวกับความคาดหวังรัฐบาลหยิบชิ้นปลามันแล้วมันก็เห็นชัดว่าทุกอย่างกำลังเดินไปสู่การเสียของแต่ฉันก็พบว่าตัวเองละเอียดอ่อนขึ้นมากพอที่จะไม่ต้องคิดว่าพรรคพวกนั้นมีบุญคุณกับชีวิตหนักหนา ฉันตกหลุมรักเธอในกลางปีก่อนที่ทุกอย่างจะมาสุดทาง , ไม่ก็เหมือนว่าสุดทางความหวังแห่งการได้รักอย่างที่ฝันเมื่อไพ่ Uno ในมือที่ทบทวีมากขึ้นทุกทีรัฐบาลก็ทำตัวเวรๆ ในวันที่ฉันยังรู้สึกซวยไม่น้อยกว่าการหวยแดกรอบที่ร้อยกว่าเขื่อนกั้นทะเลสาบที่เต็มไปด้วยยาพิษฉันหนีขึ้นสู่ภูสูงอันโดดเดี่ยวก่อนที่เบื้องล่างจะพังทลายและท่วมนองไปด้วยการสรรเสริญอดีตที่เคยเกลียดแบบเดียวกับ คำ ผกา...

หลังเลิกงาน

Lanner เปิดพื้นที่ให้ทุกคนที่อยากสื่อสาร โดยความคิดเห็นไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ สามารถส่งมาได้ที่ lanner.editor@gmail.com หลังเลิกงานฉันนึกถึงหมอนที่บ้านหมอนลายก้อนเมฆเมฆก้อนนั้นคล้ายมีฝนตลอดเวลาเพราะสีปื้นดำจากน้ำลายบูด แมวหูพับชอบนอนทับและฝันหวานถึงอาหารเม็ดแมวจะฝันถึงฉันบ้างมั้ยนะ ?ขณะฉันยืนทำงานสิบชั่วโมงกว่าโดยไม่มีค่าแรงพิเศษนอกเวลามีแค่มื้อเที่ยงจากปิ่นโตสแตนเลสของนายจ้าง ฉันทำงานซ้ำซากเดินวนในเขาวงกตลังคลังสินค้าคลังสินค้าคงใหญ่ไปเรียกว่าห้องเก็บของใต้บันไดดีกว่า ฉันชอบแค่ช่วงพักเที่ยง…ออกไปสูดอากาศที่สวนป่าหลังอาคารฟังนายจ้างพล่ามเรื่องสงครามที่ไกลออกไปฉันนึกถึงร้านอาหารไทยใหญ่ในซอยห้องเช่าเมื่อเช้าซื้อข้าวฟืนถั่วทอดเดินกินมาถึงโกดังคล้ายว่าฉันได้ยินเรื่องสงครามจากทีวีที่นั่นเช่นกัน ฉันไม่สูบบุหรี่หรอกแค่ปลอดโปร่งเมื่อยืนในที่โล่งมองสนามหญ้ารกและน้ำท่วมขังดอกนางแย้มบานอยู่ตรงมุมนั้นฉันมองไม่เห็นลำต้นของมัน ฉันทำงานซ้ำซากไร้บทสนทนากับลังกระดาษเหงื่อบางหยดซึมหายตรงช่องผู้รับพัสดุชิ้นนี้ถูกตีกลับ - ไม่มีใครอยากรับ ค่าแรงเท่าเดิมโบนัสรายปีร่อยหรอลดลงมีเพียงกับข้าวในปิ่นโตของนายจ้างปริมาณลดลงทุกวันเมื่อวานมีไก่ต้มฟักวันนี้เหลือแค่ฟักพรุ่งนี้คงเหลือแค่ข้าวเปล่า หลังเลิกงานฉันคิดถึงหมอนใบนั้นใบที่มีรอยยุบและมีขนแมวประปรายคล้ายว่าฉันจะจมหลงไปในหลุมหล่มนั้นและไม่อยากโผล่หัวขึ้นมา หากว่าแมวหูพับตัวนั้นไม่ย่ำเดินบนพุงใหญ่กลมของฉันเมื่อเสียงนาฬิกาปลุกแผดไปทั่วห้องและร้องเสียงแหลมเรียกหาอาหารเม็ดฉันไม่นึกอยากโผล่หัวขึ้นมาเลย… ฉันไม่นึกอยากไปทำงานเลยแต่ฉันก็ต้องไปเพื่อตัวฉันครอบครัวที่พรากจากและแมวหูพับตัวนั้น ฉันจึงต้องไปทำงานทุกวัน บทกวีโดย : ปรัชวิชญ์...

|ก้าวหน้าไปข้างหลัง|

Lanner เปิดพื้นที่ให้ทุกคนที่อยากสื่อสาร โดยความคิดเห็นไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ สามารถส่งมาได้ที่ lanner.editor@gmail.com ตั้งตนเป็นศาสดา บูชาบูชายัญอุดมการณ์ สาวกประกอบพิธีกรรม ป่าวประกาศว่าข้าก้าวหน้า ขณะแข่งกันเคลื่อนที่ถอยหลัง ย่ำเท้าพาเหรด สวนทางพวกล้าหลัง ขณะทะยานพุ่งไปข้างหน้า ชี้นิ้วด่ากราด ถากถาง ตรงจุดตัดพล่าเลือนมายาคติ ฉกฉวยแย่งชิง เศษเสี้ยวชิ้นเนื้อเปื่อยเน่า ไม่สนใจวิธีการ ศีลธรรม โลกตะวันออก-ตะวันตก ประชาธิปไตย-คอมมิวนิสต์-ฟาสซิสต์-เผด็จการถึงเอไอ ยิ้มเหยียดเย้ย...

~ หลงลืม ~

Lanner เปิดพื้นที่ให้ทุกคนที่อยากสื่อสาร โดยความคิดเห็นไม่จำเป็นต้องเหมือนกองบรรณาธิการ สามารถส่งมาได้ที่ lanner.editor@gmail.com หลงลืมความเป็นมนุษย์ หลงลืมความเป็นคน นับเป็นชนิดหนึ่งของการหลงลืมหรือเปล่านะ? ฉันถามตัวเอง คนเราอาจหลงลืมอะไรได้หลายอย่าง นับตั้งแต่ลืมการกระทำเช่นการรูดซิป หลงลืมสิ่งของเอาไว้ที่โรงเรียน ลืมความสัมพันธ์อันหวานชื่นที่เคยมีอยู่เก่าก่อน ค่อย ๆ หลงลืมอดีตอันแสนโหดร้าย ลืมบางสิ่งอย่างที่เคยลืมว่าลืมไปแล้ว แต่หลงลืมความเป็นมนุษย์ … ฉันเริ่มการทดลองในการพยายามหลงลืม ฉันเริ่มจับปืน ออกสู่โลกกว้างไพศาล กราดยิงทุกคนตรงหน้าที่ฉันเห็นเป็นศัตรูอย่างบ้าคลั่ง ลูกเด็กเล็กแดงฉันยิ่งล็อคเป้าหมาย สตรีคนชราฉันยิ่งไม่ละเว้น ฉันพยายามหลงลืม ฉันพยายามหลงลืม ฉันพยายามหลงลืม วันหนึ่ง การทดลองประสบผลสำเร็จ ฉันหลงลืมทุกสิ่งอย่างหมดสิ้นแม้กระทั่งความเป็นมนุษย์ ลืมเลือนความโศกเศร้าเสียใจที่ปะทุในอกอย่างบ้าคลั่งวันนั้นไปจนหมดราวกับไม่เคยเกิดขึ้น แล้วฉันก็ร้องไห้. บทกวีโดย รัฐพล เพชรบดี — ​อดีตอาจารย์สาขาปรัชญาและศาสนา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์...

“หมดแล้วหรือหนี้”

หมดแล้วหรือหนี้กี่ชีวีที่เรียงราย กี่ชีพที่มลาย ในสารธารที่ผ่านมา หมดแล้วหรือหนี้ ที่ยอมพลีในทุกครา กี่หยดกี่น้ำตา ที่บ่าท่วมท้นดวงใจ หมดแล้วหรือหนี้ ที่กดขี่ที่กดใจ...
spot_img

Popular

Lanner Joy : พื้นที่อนาคตร่วม ผสานทุกศาสตร์ไว้ในโลกของวันพรุ่งนี้ จินตนาการที่สร้างได้ผ่านจริตของการ “เล่น” และ “ทดลอง” แบบเวฟ ๆ

เรื่องและภาพ: ศุภกานต์ วรินทร์ปราโมทย์ บ่ายแก่ ๆ ส่งท้ายฤดูร้อนในเดือนพฤษภาคม เมื่อเราเดินลัดเลาะเข้าไปในคูเมืองเชียงใหม่โซนวัดพระสิงห์ เข้าไปยังพื้นที่บ้านสวน มีต้นไม้สีเขียว มีชิงช้า...

ความสัมพันธ์ล้านนา-สยาม : ไข้ทรพิษสู่การเผยแพร่ศาสนาคริสต์ในเชียงใหม่ พ.ศ.2410 -2450 

เรื่อง: ธัญญารัตน์ คุ้มกระโทก และพงษ์กฤษฏิ์ จิโน  ไข้ทรพิษ โรคฝีดาษ หรือไข้ทรพิศ (Small...

‘นักกฎหมาย’ แถลงสิทธิประกันตัวคือหลักประกันความมั่นคง เหตุ ‘บุ้ง-เนติพร’ เสียชีวิต

23 พฤษภาคม 2567 เครือข่ายนักกฎหมาย ทนายความ และคณาจารย์นิติศาสตร์ ได้แถลงการณ์เรื่อง สิทธิประกันตัวคือหลักประกันความมั่นคงของรัฐเสรีประชาธิปไตยที่มีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข หลัง...

ภูมินามพื้นบ้าน: ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นกับวรรณกรรมพื้นบ้านล้านนา “The Indigenous Place name in Local History and Folk Literature in Lanna Dialects”

เรื่อง: รังสรรค์ จันต๊ะ “ภูมินามพื้นบ้าน” เป็นระบบความคิดทางวัฒนธรรมของชาวบ้านทั่วไปที่สัมพันธ์และมีความหมายอย่างแนบแน่นกับการตั้งถิ่นฐานที่อยู่อาศัยอันมีความเกี่ยวข้องอยู่กับความคิดด้านภูมิศาสตร์กายภาพ ประวัติศาสตร์และวรรณกรรมท้องถิ่น ตลอดจนสะท้อนถึงระบบอำนาจ อัตลักษณ์ และศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของชุมชนในท้องถิ่นอย่างสมบูรณ์ ประวัติศาสตร์ของท้องถิ่นจึงเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการต่อสู้เพื่อช่วงชิงความหมายและพื้นที่ทางสังคมของผู้คนในท้องถิ่นกับอิทธิพลที่ถูกครอบงำจากอำนาจรัฐส่วนกลางซึ่งดำเนินการผ่านผ่านกลไกด้านการปกครอง...

เอาฤกษ์เอาชัย ร่าง พ.ร.บ.เชียงใหม่มหานครคืนชีพ ยื่นรองประธานสภาฯ เสนอเลือกตั้งผู้ว่าฯ เชียงใหม่

22 พฤษภาคม 2567 ภาคีเครือข่ายรณรงค์เลือกตั้งผู้ว่าฯเชียงใหม่รวมกับประชาชนชาวเชียงใหม่ ได้ยื่นเสนอร่าง พ.ร.บ.ระเบียบบริหารราชการเชียงใหม่มหานคร พ.ศ… ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2560...